Zor sormuşun be Tuğbacım

Sevgi konularına dikkatli değinmek gerektiği için yanlış bir şeyler yazmaktan hep çekinmişimdir bu forumda..
En üst sevgi ilahi güç sevgisidir. Ancak onu bile bir nedene bağlı olarak sevmez miyiz? Yaratanı bile sevmemiz bir nedene dayanır. Bizi yarattığı için severiz. O halde karşılıksız sevgi olamaz. Anne sevgisi karşılıksız derler. Acaba? Annenin çocuğunu sevmesi kendisine anne zevkini tattırmasından kaynaklanıyor olamaz mı? Sahip olma duygusunun verdiği bir sevgi değil midir? İnsan sahip olduğu şeyle özdeşleşir. Çocuğun oyuncağına, özellikle erkeklerin arabalarına karşı bağlılıkları da bir çeşit sevgi tezahürleri değil midir? Anne belli bir süre karnında taşıdığı yavrusu için adeta tek sahiptir. Onu kimse ile hatta babası ile bile paylaşmak istemez aslında. Sahiplenme, malı gibi kabul etme, paylaşamama olgusu anne sevgisinin temelini oluşturuyorsa; o halde anne sevgisi bile karşılık esasına dayanmıyor mu? Malım ise severim, değilse sevmem demek değil midir bu sevgi?
Sevgimizi esirgemeyelim; tabii bizi mutlu ediyorsa. Ancak sınırsız sevgi ile değil, sınırlı, sevginin de bir nedeni ve karşılığını olduğunu bilerekten sevelim.